طرح فاکتور ده
با وارد شدن  محصول کنسانتره فاکتور ده انعقادی به ایران از این پس بیماران با مشکل کمبود فاکتور ده انعقادی به جای تزریق پلاسما  از این محصول استفاده خواهند کرد. مزایای این محصول نسبت به پلاسما سهولت استفاده، امکان انجام درمان در منزل به جای مراجعه به بیمارستان، اثربخشی  بیشتر و امکان کنترل بیشتر از نظر آلودگی ویروسی می باشد.آمار این بیماران به نسبت بیماران هموفیلی A و B کمتر است.
در مرحله اول این طرح کلیه بیماران مجددا از نظر سطح فاکتور و سایر تستهای خونی چک می شوند و سپس با توجه به تیتر فاکتور و زیر نظر پزشک فوق تخصص خون و آنکولوژی دارو تجویز و توزیع خواهد شد.توزیع این دارو در استان فارس در مرکز هموفیل در بیمارستان شهید دستغیب انجام می شود.

فاکتورهای کره ای
بعد از تغذیه ذائقه ایرانی با سریالهای پرمحتوای ! کره ای مثل یانگوم و جومونگ که جمع کثیری را سر کار گذاشته، طی ماه اخیر چشممان به جمال فاکتورهای کره ای روشن شد.
بیماران هموفیلی که هنوز زخم خونهای آلوده و محصولات وارداتی غیر استاندارد را برتن خود دارند ، این بار هم خود را بازیچه سیاستهای ناپیدا و غبارآلود مافیای دارو(کجایی سریال فاکتور هشت) می بینند.
در اینکه چه لزومی دارد ما برای شکوفایی اقتصاد کشورهای جنوب آسیا و رونق صادرات آنها از جان بیماران مایه بگذاریم، جای سوال دارد.
عنوان می شود که این داروها از نظر ویروسی بی خطر هستند و تنها ممکن است سبب برزو پاره ای حساسیتها در بیماران گردند. گیرم که این قول درست باشد؛ برای من که با بیماران هموفیلی زندگی می کنم بسیار مشکل است که این موارد را بی اهمیت تلقی کنم.
حساسیت های دارویی حتی در داروهایی که در یک دوره کوتاه و مقطعی در یک بیمار بدون عارضه های جانبی  مصرف می شوند(نظیر آنتی بیوتیک ها)، بسیار مورد توجه قرار می گیرد، چه برسد  به بیمار هموفیلی که همه عمر بار مشکلاتی مثل خونریزی، نارسایی مفصلی ، معلولیت ،هپاتیت بی و سی و ایدز و مهارکننده انعقادی را بر دوش می کشد.
هنوز دلمان از داغ چند بیمار هموفیلی که طی سال جاری از دست داده ایم، خون است و چشممان گریان.دیگر باری بر آلام این عزیزان نگذارید،
آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید
                 یک نفر در آب دارد می سپارد جان...

چقدر دور است زمانی که  آخرین پست را نوشتم.طفلک بیچاره این وبلاگ.گناهش این است که نویسنده اش عادت به کار مداوم ندارد و گهی تند و گهی خسته می رود.
البته باید بگویم بعد از نوشتن یک سری پست آتشین و گرفتن یک سری تذکر از افراد ذی صلاح و غیر ذی صلاح تصمیم به تغییر  رویه گرفتم.اسامی مستعار شدند و همه چیز در ابهام فرو رفت.
دیگر اینکه برای مشی این وبلاگ گرفتار تردید بودم.
از غم و غصه نوشتن حتی به قیمت آگاه کردن مردم هم خواننده را غمگین می کند و هم وبلاگ را کم رونق.
نمی خواهم خواننده ام حسی را پیدا کند که من موقع خواندن مجلاتی مثل ارگان کانون هموفیلی و ارگان انجمن تالاسمی ایران  پیدا  می کنم.
البته من مخاطب خاص هستم.کسی که درد آشناست و از نزدیک همه چیز را می بیند و خواندن دردها فقط غمگینش می کند.
این معمایی است ک همه به نوعی با آن درگیریم.
تردید بین آشنا کردن مردم با واقعیت ها  که به قیمت منزوی شدن بیماران و از دست دادن امیدهایشان تمام می شود و گفتن از امیدها که ممکن است حل مشکات را از یاد مسئولین ببرد.
تذکری که گرفته بودم یک حسن اساسی داشت.
این را فهمیدم که کسانی که باید این وبلاگ را بخوانند می خانند ،فقط در سکوت.ردی از خود نمی گذارند.
پس می گویم و می نویسم.
هم از امیدها و هم از رنج ها.
و تو که می خوانی ، تو را به همه آگاهیت قسم می دهم که آشنایی با مشکلات بیماران را فردا روز حربه ای برای شکستن یک دل نکنی.